فرمود : گرفتن عادت ها کار من نيست تو خود بايد آنها را از خود دور کنی

از خدا خواستم به فرزندانم همه چيز عطا کند

فرمود : روح او همه چيز است و جسمش خاکی است وگذرا

ازخدا خواستم به من صبرعنايت کند

فرمود : صبر زاييده دردورنج است صبربخشيده نمی شود ، آموخته می شود

از خدا خواستم به من خوشبختی عطا کند

فرمود : من به تو برکت می دهم ، خوشبختی برعهده خودت است

ازخدا خواستم درد و رنج را از من دور کن

فرمود : درد ورنج ، تو را به من نزديک تر می کند

از خدا خواستم روح مرا شکوفا کند

فرمود : تو خود بايداز درونت شکوفا شوی من تنها می توانم شاخ وبرگ هایت

را هرس کنم تا پر بارتر شوی

از خدا خواستم تمامی چیزهايی را که سبب می شوند ، از زندگی لذت ببرم ، به من بدهد

فرمود : من به تو زندگی مي دهم تا بتوانی از همه چيز لذت ببری

از خدا خواستم کمکم کند ،همه را دوست بدارم ، به همان اندازه که ديگران مرادوست دارند

فرمودند : بالاخره آنچه را که بايد ، از من خواستی ، برای دنيا شايد تنها يک باشی

اما برای من يک نفرشايد يک دنيا باشی

چه بس دور است، بین ما

که این سو ،که این سو

پیرمردی با سپیدی های مو

و

هزاران بار مردن، رنج بردن

با خمی در قامت، از این راه دشوار

که این سو دست ها خشکیده

دل مرده

به ظاهر خنده ای بر لب

و

گاهی

حرف های پیچ در پیچ ، و هم هیچ

و گه گاهی

و گه گاهی دو خط شعری که گویای همه چیز است

و

خود ناچیز

وای بر من گر تو آن گم کرده ام باشی

که بس دور است بین ما

که آن سو

که آن سو نازنینی غنچه شاداب

و

صدها آرزو بر دل

دلی گهواره ی  عشقی

که چندی بیش نیست شاید

و از بازیچه بودن سخت بیزار است

.....

وای بر من گر تو آن گم کرده ام باشی

چه بس دور است بین ما

و عاشق گشتن

و

عاشق نمودن

سخت دشوار است

بي تو طوفان زده ي دشت جنونم ،صيد افتاده به
خونم

تو چنان مي گذري غافل از اندوه درونم ؟

بي من از کوچه گذر کردي و رفتي

بي من از شهر سفر کردي و رفتي

قطره اي اشک درخشيد به چشمان سياهم

تا خم کوچه به دنبال تو لغزيد نگاهم !

تو نديدي ٬نگهت هيچ نيفتاد به راهي که گذشتي

چون در خانه ببستم ،دگر از پاي نشستم

گوئيا زلزله آمد،گوئيا خانه فرو ريخت سر من

بي تو من در همه شهر غريبم ،بي تو کس نشنود از
اين دل بشکسته صدايي

بر نخيزد دگر از مرغک پر بسته نوايي،تو همه
بود و نبودي

تو همه شعر و سرودي،چه گريزي زبر من ٬که زکويت
نگريزم

گر بميرم زغم دل،به تو هر گز نستيزم

من و يک لحظه جدايي ؟
نتوانم . . . . نتوانم
بي تو من زنده بمانم
*******************************
اگر بعد از مرگم از تو پرسيدند : آن وجودي را كه
زماني با تو ميديدند
كه بود؟

بگو: دنيايي از عشق بود كه درحسرت رسيدن به
كرانه عشق مرد.

بگو: ديوانه ي بت پرستي بود كه بتش را ديوانه
وار دوست مي داشت.

بگو: اشك در بدري بود كه به هيچ ديده اي به جز
ديده ي من آشيان نداشت.

بگو: براي اندك زماني با من بود ولي تا آخرين
لحظه هايش مي گفت :

تــا ابـــد دوستت دارم

سکوت را فراموش مي کردي
تمامي ذرات وجودت، عشق را فرياد مي کرد.

اگر مي دانستي که چقدر دوستت دارم

چشمهايم را مي شستي
و اشکهايم را با دستان عاشقت به باد مي دادي.

اگر مي دانستي که چقدر دوستت دارم

نگاهت را تا ابد بر من مي دوختي
تا من بر سکوت نگاه تو
رازهاي يک عشق زميني را با خود به عرش خداوند ببرم.

اي کاش مي دانستي...
اگر مي دانستي که چقدر دوستت دارم

هرگز قلبم را نمي شکستي
گر چه خانه ي شيطان شايسته ي ويراني است.

اگر مي دانستي که چقدر دوستت دارم

لحظه اي مرا نمي آزردي
که اين غريبه ي تنها، جز نگاه معصومت پنجره اي
و جز عشقت، بهانه اي براي زيستن ندارد.

اي کاش مي دانستي...
اگر مي دانستي که چقدر دوستت دارم

همه چيز را فدايم مي کردي
همه آن چيز ها که يک عمر بخاطرش رنج کشيده اي
و سال ها برايش گريسته اي.

اگر مي دانستي که چقدر دوستت دارم
همه آن چيز ها که در بندت کشيده رها مي کردي
غرورت را...  قلبت را... حرفت را...

اگر مي دانستي که چقدر دوستت دارم
دوستم مي داشتي
همچون عشق که عاشقانش را دوست مي دارد.